Valdemoro, 19 de xuño de 2008
Desde dentro destes muros de cemento, ollando o ceo azul, quero atrapar as vosas miradas, quero sentir os vosos sorrisos, quero escoitar os vosos berros e abofé que esta noite o consigo. Por iso, porque aínda que vos pareza mentira e os ladróns de soños non acaden a descifrar, a pesares da censura das cartas esta noite tan especial estou convosco, por iso unha aperta moi grande, sí, desas que dou eu...para as organizadoras do concerto gracias polo voso esforzo, para os grupos de música, gracias pola vosa solidariedade, para as que estades asistindo, gracias pola vosa presenza.
Mais sería unha aperta incompleta se non incluira a outr@s ausentes, a Davide, a Iolanda, a Ugio, a Giana, a Maria José, a Marcos, a Santi, a Jose Manuel, a Suso, a Paco...aos que sofren a política penitenciara e resisten; aos que están lonxe da casa e resisten, aos que están aillados dos seus propios compañeiros e resisten, aos que, a pesares de todo, manteñen o puño erguido e a cabeza alta, eles tamén están aquí esta noite, tamén están !
Corren tempos duros, tempos donde as mobilizacións obreiras son reprimidas con saña e a única saída que lles deixan é a acción directa, tempos onde as alcaldesas son encarceradas sen máis, tempos onde a solidariedade cos presos e presas é condeada con penas de 10 a 13 anos, como no xuízo a Gestoras...Por iso, nestes tempos, cómpre unirse, cómpre chamarse á unidade antifascista, cómpre non torcer a cara nen mirar para outro lado, cómpre mobilizarse ante a inxustiza.
Mirando ao horizonte, vendo como anoitece, as nubes e as súas tonalidades...esta noite boto con vós ao ritmo da música, compartindo a vosa ledicia, mais non esquezadas nunca as presas e presos, porque sinxelamente, formamos parte de vós.
Unha aperta revolucionaria.
Carlos Cela
chuzame -